A. ocellatus, fot. Kamil Kielak

Klasyfikacja ryby zmieniała się w czasie - pielęgnica pawiooka opisana była jako:

Lobotes ocellatus – Cuvier M S 1829
Astronotus ocellatus – Swaison 1839
Acara crassispinnis – Heckel 1840
Cychla rubroocellata – Schomburgk 1843
Hygrogonus ocellatus – Gunther 1862
Hygrogonus ocellatus – Cope 1871/72
Acara compressus - Cope 1871/72
Acara ocellata – Steindachner 1878
Astronotus ocellatus – Swaison 1882
Acara (Hygrogonus) ocellata – Steindachner 1883
Astronotus ocellatus – Eigenmann – Bray – Pellegrin 1903
Astronotus ocellatus var. zebra – Pellegrin 1903
Astronotus ocellatus – Regan 1905

W obrębie rodzaju Astronotus wyróżnia się jeszcze kilka innych gatunków (A. crassipinnis, A. orbiculatus, A. sp. "Wenezuela" - nie sklasyfikowana odmiana lub gatunek), zainteresujemy się jednak nimi dopiero w przypadku, gdy pojawią się w naszych akwariach.

A. ocellatus, fot. Kamil Kielak

• Wysokość głowy mieści się 2 do 2,5 raza w długości tułowia.
• Średnica oka mieści się 4 do 4,33 raza w długości głowy.
• Pysk równy, średnicy oka lub dłuższy.
• Odstęp pomiędzy oczami równy 2,25 do 2,33 średnicy oka.
• Pysk osadzony ukośnie. Szczęka dolna nieco wystaje.
• Policzki z 7 – 9 rzędami łusek. Pokrywy przednie nagie.
• D XII – XIV / 19 – 21, AIII / 15 – 16. Płetwa grzbietowa rozpoczyna się od szpary skrzelowej.
• Długość promieni płetwy grzbietowej wzrasta nieco ku tyłowi. Najdłuższy promień mierzy około 0,33 długości głowy.
• Płetwy piersiowe są tak długie jak głowa.
• Płetwa ogonowa zaokrąglona.
• Nasada ogonowa krótka. Długość nasady ogonowej wynosi 0,4 – 0,5 jej wysokości.
• Linia boczna przerywana.

W akwariach wyhodowano szereg odmian kolorystycznych, modyfikacje dotyczyły też kształtu ciała czy długości płetw (patrz Odmiany ). Forma natywna jest oliwkowo brązowa, pokryta plamami o kolorze trudnym do określenia i bardzo zmiennym osobniczo: od czerni, przez zgniłe zielenie do stalowoszarych błękitów. Na ogonie uwagę zwraca "pawie oko" - czarna plama otoczona pomarańczowymi łuskami. Podobne pomarańczowe łuski występują w przedniej części ciała, ich ilość zwiększa się z wiekiem. Nominalnie dorasta do 35 centymetrów, ale bynajmniej nierzadkie są osobniki przekraczające 40 centymetrów, o wadze przekraczającej 1100 gramów. Żyje do 10-25 lat, różne źródła nie są zgodne w tym aspekcie.

W naturze pielęgnica pawiooka zajmuje północno-zachodni obszar Ameryki Południowej. Jej występowanie ograniczone jest do Rio Ucajali oraz górnego biegu Amazonki w Peru i Brazylii. Sztucznie zostały także introdukowane do wód Florydy, gdzie na bagnach Everglades wytworzyły stabilną, rozmnażającą się populację. Pielęgnice pawiookie w swym naturalnym środowisku preferują wolno płynące wody, z dużą ilością zwalonych pni, umożliwiających schronienie się jak i miejsce do polowania.

Naturalna dieta pielęgnic pawiookich w większości składa się z owadów wodnych i lądowych (zbieranych z powierzchni wody), drobnych ryb, skorupiaków, mięczaków. Atak ryby jest błyskawiczny, w jednej chwili z powolnego zwierzęcia przeistacza się w drapieżnika, rzadko chybiającego.

A. ocellatus, fot. Kamil Kielak

Wymagania temperaturowe są niewielkie - oskary wytrzymują szeroki zakres temperatur, z optimum między 21 a 26 stopni Celsjusza. Letalna ma być dla nich temperatura 12,9 stopnia Celsjusza, ograniczająca zasięg występowania tej ryby.

Tekst: Rafał Wasiak, Kamil Kielak na podstawie:

http://www.cichlid-forum.com/articles/oscar_cichlid.php
http://www.flmnh.ufl.edu/fish/Gallery/Descript/oscar/oscar.html
http://cichlidae.com/
http://www.cjexotics.com
czasopismo AKWARIUM, ROK LI: 2001, NR (136) 3

Przedyskutuj ten artykuł na forum.9 postów)

Poleć ten artykuł...